مواد متداول برای انتهای شفت چرخان چیست؟

مواد متداول برای انتهای شفت چرخان عمدتاً شامل موارد زیر است:

فولاد ضد زنگ:
فولاد ضد زنگ یک فولاد آلیاژی مقاوم در برابر خوردگی است که حاوی حداقل 10.5 درصد کروم است. با توجه به مقدار سایر عناصر آلیاژی اضافه شده، فولاد ضد زنگ را می توان به انواع مختلفی تقسیم کرد، مانند 304 (فولاد ضد زنگ 18/8)، 316 و غیره. آنها دارای مقاومت در برابر خوردگی، استحکام مکانیکی و خواص پردازش خوبی هستند، بنابراین به طور گسترده ای هستند. در انتهای شفت چرخان استفاده می شود.
فولاد کربنی:
فولاد کربنی یک آلیاژ آهن-کربن با محتوای کربن بالا است که استحکام و سختی خوبی دارد، اما مقاومت نسبتاً ضعیفی در برابر خوردگی دارد. با توجه به محتوای کربن، فولاد کربن را می توان به فولاد کم کربن، فولاد کربن متوسط ​​و فولاد کربن بالا تقسیم کرد. فولاد کربنی یک انتخاب متداول برای انتهای محورهای چرخشی است که نیاز به تحمل بارهای بزرگ دارند.
فولاد آلیاژی:
فولاد آلیاژی یک آلیاژ آهن- کربن است که از فولاد کربن معمولی با مقدار مناسبی از یک یا چند عنصر آلیاژی تشکیل شده است. این عناصر آلیاژی شامل منگنز، سیلیکون، نیکل، کروم، مولیبدن، تنگستن، وانادیم، تیتانیوم، نیوبیم، بور، آلومینیوم، مس، خاکی کمیاب و غیره است. فولاد آلیاژی دارای خواص ویژه ای مانند استحکام بالا، چقرمگی بالا، مقاومت در برابر سایش، خوردگی است. مقاومت، مقاومت در برابر دمای پایین و خواص غیر مغناطیسی، بنابراین برای مواردی با شرایط خاص برای انتهای میله های چرخشی شفت مناسب است.
چدن:
چدن یک اصطلاح کلی برای آلیاژهایی است که عمدتاً از آهن، کربن و سیلیکون تشکیل شده اند. چدن قابلیت ریخته گری، مقاومت در برابر سایش و جذب ضربه خوبی دارد، اما استحکام و چقرمگی آن نسبتاً کم است. در برخی موارد که استحکام و دقت زیاد نیست، می توان از چدن نیز به عنوان ماده انتهای میله های چرخان استفاده کرد.
مهندسی پلاستیک:
برای برخی از کاربردها تحت بار سبک، سرعت کم یا محیط خاص (مانند محیط خورنده)، پلاستیک های مهندسی مانند نایلون، پلی تترا فلوئورواتیلن (PTFE) و غیره نیز می توانند به عنوان ماده انتهای میله چرخان شفت استفاده شوند. این مواد دارای مزایای وزن سبک، مقاومت در برابر خوردگی و پردازش آسان هستند.